Κείμενο
Κοντοζυγώνει η ώρα της αλλαγής
Σπυρίδων Τσάλλας *
Η πολιτική κρίση που βιώνει η Γαλλία το τελευταίο διάστημα δεν είναι μεμονωμένο φαινόμενο.
Αντίθετα, αντανακλά μια βαθύτερη ευρωπαϊκή αστάθεια που θυμίζει έντονα την ελληνική πραγματικότητα.
Και στις δύο χώρες, η κυβερνώσα συνισταμένη, δηλαδή το κυρίαρχο πολιτικό σχήμα που καθορίζει τις εξελίξεις, βρίσκεται ιδεολογικά απέναντι από τη νέα διοίκηση των ΗΠΑ.
Εφαρμόζει πολιτικές που συντηρούν τις ίδιες αδυναμίες, τα ίδια κενά και την ίδια αίσθηση απογοήτευσης για τους πολίτες.
Το αποτέλεσμα;
Οι κοινωνίες αναζητούν εναλλακτική, αλλά αυτή δεν μπορεί να βρεθεί στην υπάρχουσα αντιπολίτευση.
Όπως και στη Γαλλία, έτσι και στην Ελλάδα, οι δυνάμεις που αυτοχαρακτηρίζονται αντισυστημικές ή «αντίπαλες» του κατεστημένου περιορίζονται στον ρόλο της διαμαρτυρίας.
Δεν διαθέτουν ούτε δομή ούτε όραμα για να μετατρέψουν την αντίθεση σε θετική πρόταση.
Απλώς ανακυκλώνουν την οργή, χωρίς να χτίζουν προοπτική.
Η αντιπολίτευση, τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Γαλλία, πάσχει από δύο βασικά ελλείμματα.
Το πρώτο είναι η έλλειψη συνέχειας.
Δεν πατά σε αξίες που προκύπτουν από τη μακρά κοινωνική και πολιτιστική πορεία των χωρών.
Αντίθετα, αναλώνεται σε ιδεολογικά σχήματα που δεν μπορούν δομικά να αγγίξουν τον πυρήνα της κοινωνίας.
Το δεύτερο είναι η απουσία θεσμικής σοβαρότητας.
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης προτιμούν να καταγγέλλουν, να αντιδρούν και να σηκώνουν τον τόνο, αντί να οικοδομούν πλαίσιο πραγματικής διακυβέρνησης.
Όμως, μια κοινωνία που βρίσκεται σε διαρκή κρίση δεν έχει την πολυτέλεια να αρκεστεί σε στείρα αντιπαράθεση.
Χρειάζεται ένα σχέδιο με βάθος, μη αναστρέψιμες θεσμικές εγγυήσεις και τη βούληση να μπει σε εφαρμογή από την πρώτη μέρα.
Η σημερινή πολιτική και οικονομική συγκυρία καθιστά αυτή την έλλειψη ακόμη πιο επικίνδυνη.
Η νέα διοίκηση των ΗΠΑ έχει επιλέξει μια στρατηγική που στηρίζεται σε ανασυγκρότηση θεσμών, κοινωνική συνοχή και οικονομική ανάπτυξη που δεν αφήνει πίσω της ακραίες ανισότητες.
Σε αυτό το πλαίσιο, η Ευρώπη βρίσκεται εκτεθειμένη.
Πολλά κυβερνώντα σχήματα κινούνται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση, διατηρώντας τον δογματισμό της αγοράς και την αδράνεια του πολιτικού τους προσωπικού.
Η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση.
Οι βασικές πολιτικές δυνάμεις της χώρας δεν έχουν καμία δυνατότητα προσώπων και λύσεων ώστε να σπάσουν πραγματικά με το κατεστημένο.
Αντιθέτως, έχουν εγκλωβιστεί στη λογική της επικοινωνιακής διαχείρισης, υιοθετώντας τα ίδια μοτίβα εξουσίας που οδήγησαν στη σημερινή απογοήτευση.
Η ιστορία διδάσκει ότι οι μεγάλες αλλαγές δεν έρχονται από εκείνους που περιορίζονται να καταγγέλλουν.
Γιατί είμαστε η λύση:
Έρχονται από εκείνους που τολμούν να αναλάβουν την ευθύνη της διακυβέρνησης.
Η αντιπολίτευση, όσο και αν φωνάζει, δεν μπορεί να οικοδομήσει νέους θεσμούς, να θωρακίσει τη δημοκρατία με συνταγματικές ασφαλιστικές δικλείδες ή να διασφαλίσει ότι η ανάπτυξη θα είναι κοινωνικά δίκαιη.
Η εναλλακτική χρειάζεται να είναι κυβερνητική πρόταση εξουσίας.
Μια πρόταση που θα αντιμετωπίζει τον πολίτη ισότιμα, που θα σέβεται την ιστορική συνέχεια, που θα ισορροπεί με σοβαρότητα ανάμεσα στην αγορά και την κοινωνική προστασία.
Μια δύναμη που θα απορρίπτει τον ρόλο του αντιπολιτευτικού πυροτεχνήματος και θα διεκδικεί τη δυνατότητα να αλλάξει πράγματι τη χώρα.
Η κορύφωση της κρίσης στη Γαλλία είναι αποκαλυπτική.
Η πολιτική σκηνή παραμένει εγκλωβισμένη ανάμεσα σε ένα καθεστώς που αναπαράγει τα ίδια αδιέξοδα και σε μια αντιπολίτευση που αδυνατεί να αποτελέσει πειστική λύση.
Αυτό ακριβώς το κενό δημιουργεί την ανάγκη για κάτι διαφορετικό: όχι μια ακόμη αντιπολιτευτική φωνή, αλλά μια πολιτική δύναμη με συνοχή, όραμα και ετοιμότητα διακυβέρνησης.
Μια δύναμη που θα αντλεί νομιμοποίηση από την κοινωνία και όχι από τη διαχείριση της αγανάκτησης.
Η παρούσα κρίση δεν αφήνει περιθώρια για μισές λύσεις.
Η Ελλάδα χρειάζεται μια πολιτική πρόταση που δεν θα εγκλωβιστεί στην αντιπολίτευση, αλλά θα αναλάβει την ευθύνη να κυβερνήσει με νέο ήθος, νέα θεμέλια και νέα αξιοπιστία.
Μια τέτοια δύναμη δεν έχει λόγο να πρωτοστατήσει στην ανούσια σκιαμαχία μερών της αντιδημοκρατικής Παράταξης.
Και η κοινωνία, αντιλαμβανόμενη ότι ούτε το κατεστημένο ούτε η αντιπολίτευση μπορούν να τη σώσουν, θα στραφεί νομοτελειακά προς αυτήν.
Γιατί η πραγματική εναλλακτική δεν μπορεί να περιοριστεί στον ρόλο του κριτή.
Πρέπει να γίνει ο φορέας της αλλαγής.
Η κάθε λογής εναλλακτική που προκύπτει ενδογενώς από το ίδιο σύστημα προσπαθεί να επιβάλλει αλλαγές στον πολίτη για να τον προσαρμόσει στα δεδομένα του συστήματος.
Αυτό το μονοπάτι έφτασε στο τέλος του.
Ήρθε η ώρα για αλλαγή του χωραφιού εντός του οποίου προσπαθεί ο μέσος πολίτης μετά βίας να επιβιώσει ανάμεσα στα πολιτικά αγριόχορτα που του στερούν ζωτικής σημασίας πόρους για την προσωπική ανάπτυξή του.
* ΑΝΑΠΝΟΗ – Πολιτειακή Παράταξη
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Εστία»