Κείμενο
Η Χρεωκοπία του ΠΑΣΟΚ
*Γεώργιος Διον. Κλειδέρης
Αντιστράτηγος ΕΛ.ΑΣ. ε.α.
Η λέξη «σοσιαλισμός» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στα τέλη του 15ου αιώνα, κατά την έκρηξη της Βιομηχανικής Επανάστασης, από τον Ρόμπερτ Όουεν, Άγγλο μεγαλοβιομήχανο.
Ο Όουεν την χρησιμοποίησε για να δηλώσει την ανάγκη οργάνωσης της παραγωγικής διαδικασίας προς όφελος της εργατικής τάξης, η οποία λιμοκτονούσε εξαιτίας της άγριας εκμετάλλευσης από την επιχειρηματική τάξη της εποχής.
Ακολούθησαν δύο βασικές εκφάνσεις του σοσιαλισμού: ο μαρξιστικός επαναστατικός σοσιαλισμός και ο δημοκρατικός σοσιαλισμός, δηλαδή η σοσιαλδημοκρατία.
Αυτές οι τάσεις είχαν αντανάκλαση και στην Ελλάδα.
Μετά την πτώση της Δικτατορίας τον Ιούλιο του 1974, ο κύριος εκφραστής του δημοκρατικού σοσιαλισμού, Ανδρέας Παπανδρέου, επέστρεψε στην Ελλάδα και τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ίδρυσε το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, το ΠΑΣΟΚ.
Τον ιδεολογικό πυρήνα του ΠΑΣΟΚ εξέφραζε η εθνοκεντρική και γεμάτη πάθος ρητορική του Ανδρέα, που άγγιζε τις καρδιές, τις ελπίδες και τις προσδοκίες της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, ο οποίος είχε δοκιμαστεί επί δεκαετίες από την καταπίεση και εκμετάλλευση της δογματικής Δεξιάς.
Στις εκλογές του Οκτωβρίου 1981, ύστερα από μια επταετή ανοδική πορεία, το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε την εξουσία και ο Ανδρέας Παπανδρέου έγινε πρωθυπουργός με το σαρωτικό ποσοστό του 49%.
Κανείς δεν μπορούσε τότε να φανταστεί ότι πολύ σύντομα η χώρα θα έπεφτε σε μια νέα παγίδευση — πιο βαριά, πιο ανήθικη και πιο ταπεινωτική από κάθε προηγούμενη.
Η άνοδος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, την περίοδο 1981–1989, συνέπεσε με την πτώση του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού» και την επέλαση της Νέας Τάξης – Παγκοσμιοποίησης.
Την ίδια περίοδο, εκτός από την παγκοσμιοποίηση, στη χώρα εισέβαλε και το οργανωμένο έγκλημα, συνοδευόμενο από έκρηξη πολιτικής και οικονομικής διαφθοράς.
Παγκοσμιοποίηση και οργανωμένο έγκλημα συμπορεύονται: η πρώτη δεν μπορεί να επιβληθεί χωρίς τη στήριξη του δεύτερου και αντίστροφα, με την πολιτική εξουσία να διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην προστασία του εγκληματικού συστήματος.
Σε αυτό το κρίσιμο σταυροδρόμι γεωπολιτικών και οικονομικών ανακατατάξεων, το ΠΑΣΟΚ, αντί να αναλάβει τις ιστορικές του ευθύνες και να προχωρήσει σε πρωτοβουλίες για την προστασία της χώρας από την πολιτική διαφθορά και το οργανωμένο έγκλημα, επέλεξε να συνεργαστεί — και μάλιστα βεβιασμένα — με τα αναδυόμενα μαφιόζικα κυκλώματα.
Με τον τρόπο αυτό συνέβαλε στην αλλοτρίωση του κρατικού μηχανισμού, της δικαιοσύνης και των ελεγκτικών αρχών.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου, πιθανώς υπό την πίεση «πεμπτοφαλαγγιτών» εντός του ΠΑΣΟΚ, διέπραξε το μοιραίο σφάλμα: απομάκρυνε συλλήβδην τα στελέχη του Πατριωτικού ΠΑΣΟΚ, μεταξύ των οποίων και τον υπογράφοντα, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο για την κυριαρχία νεοφιλελεύθερων πολιτικών.
Ένας από τους κορυφαίους υπουργούς Οικονομικών του ΠΑΣΟΚ, σε στιγμή ειλικρίνειας και αγανάκτησης, αποκάλυψε σε συνέντευξή του ότι στην Ελλάδα είχε εγκαθιδρυθεί ένα κλεπτοκρατικό σύστημα, ανεξέλεγκτο και ακαταδίωκτο, με συνταγματική ποινική ασυλία.
Το ΠΑΣΟΚ, από κίνημα αλλαγής, μετατράπηκε σε κίνημα συναλλαγής.
Διέρρηξε το κοινωνικό συμβόλαιο που είχε οικοδομήσει και απώλεσε την ιδεολογική του ταυτότητα.
Το περιλάλητο «ραντεβού με την ιστορία» μετατράπηκε σε ραντεβού με τις μίζες, τις πολυεθνικές παλλακίδες και τις ροζ βίλες.
Μετά τη βίαιη ένταξη της χώρας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την άνευ όρων εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας στους δανειστές, το ΠΑΣΟΚ κατέρρευσε εκλογικά, αφήνοντας πίσω του τεράστιο πολιτικό κενό.
Το κενό αυτό επιχείρησε να καλύψει ο Αλέξης Τσίπρας, ένας νεαρός πολιτικός του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος όμως αποδείχθηκε, κατά την κρίση του άρθρου, το πιο ευτελές «πεφταστέρι» της Αριστεράς, σπρώχνοντας τη χώρα ακόμα βαθύτερα στην ύφεση.
Το αποτέλεσμα ήταν η διάλυση του κόμματος σε πολλά μικρά και άνευ ουσίας κομματίδια.
Το συμπέρασμα είναι ότι η κατάρρευση ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ οφείλεται στο γεγονός πως και τα δύο κόμματα υιοθέτησαν το δόγμα «να πεθάνει η Ελλάδα για να ζήσει η Ε.Ε.».
Την πολιτική αυτή στήριξαν με την ψήφο τους οι 222 βουλευτές της «Δημοκρατικής Παράταξης Ελλάδος», η οποία πλέον λειτουργεί ως πολιτική ομπρέλα υπό την ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Η κυριαρχία της πιο ακραίας μορφής νεοφιλελευθερισμού, χωρίς πλέον ουσιαστικό αντίπαλο, οδηγεί μεθοδικά τη χώρα στην εξαθλίωση, τη διάλυση του κοινωνικού ιστού και τη συρρίκνωση του Ελληνισμού — το ζητούμενο της παγκοσμιοποιημένης συνείδησης του εγχώριου διαχρονικού δοσιλογισμού.
Τα σημερινά απομεινάρια του ΠΑΣΟΚ, παρά τις προσπάθειές τους να αποτινάξουν το ένοχο παρελθόν, δεν μπορούν να αποφύγουν την ιστορική τους μοίρα.
Το ΠΑΣΟΚ έχει ήδη πάρει τη θέση του στο οστεοφυλάκειο της ιστορίας.
Το πολιτικό και ιδεολογικό κενό που άφησε, μαζί με τα εκατομμύρια των υποστηρικτών του, αναζητούν πλέον ηγέτη και πολιτική έκφραση εκτός της ηττημένης στις ΗΠΑ Δημοκρατικής Παράταξης.
Αναζητούν πολιτική έκφραση εντός της αντίθετης, πατριωτικής παράταξης, όπως ακριβώς ονειρευτήκαμε όσοι πιστέψαμε στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα, όχι στην κυβέρνηση του Ανδρέα υπό τη σκιά της σέχτας Σημίτη.
*ΑΝΑΠΝΟΗ – Πολιτειακή Παράταξη
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ελεύθερη Ώρα»